“Was je zoon nog op tijd?” (20-03)

Vorige week moest ik plotseling stoppen omdat de bussen niet reden. Kreeg mijn zoon uiteindelijk nog op tijd in Zutphen, voor wie dat afvroeg :p

Maar goed, waar was ik gebleven… oh ja, ik wilde je laten zien hoe die twee benaderingen er in de praktijk uitzien.

Laat me je het verschil zien tussen deze twee benaderingen:

De oude benadering (symptoombestrijding): Je kat krijgt een probleem. Je gaat naar de dierenarts. Je krijgt een diagnose en een protocol.

Het protocol vertelt je vaak: “Geef dit specifieke voer” of “Geef deze medicatie.” Het symptoom verdwijnt… tijdelijk.

Je denkt dat het probleem is opgelost. Maar de beker blijft 85% vol. Want je hebt alleen dat ene symptoom aangepakt, niet de onderliggende belasting.

En drie tot zes maanden later verschijnen er nieuwe symptomen. Of hetzelfde probleem keert terug.

Je krijgt een nieuw protocol, een nieuw voer, een nieuwe medicatie.

De cyclus herhaalt zich. En je blijft gevangen in een patroon van reageren op problemen zodra ze zich voordoen.

Maar de nieuwe benadering (belastingvermindering) werkt als volgt:

Je ziet een symptoom en begrijpt dat dit een signaal is dat de beker overloopt.

In plaats van alleen het symptoom aan te pakken, analyseer je: wat vult de beker?

Je kijkt naar alle belastingsfactoren. Voeding, vocht, additieven, stress, beweging, medische geschiedenis.

Je prioriteert: wat kan als eerste omlaag? Welke factor weegt het zwaarst?

Je implementeert kleine, haalbare stappen. Één voor één.

Je monitort de vooruitgang niet alleen aan de hand van bloedwaarden, maar ook door te kijken naar gedrag, energie, vitaliteit.

Je stabiliseert: de beker daalt naar 60-70%. Er ontstaat ruimte.

En in die ruimte kan het lichaam eindelijk doen waarvoor het ontworpen is: floreren.

Dus het verschil tussen deze twee benaderingen is fundamenteel.

In de oude benadering blijft de beker vol. Blijf je symptomen bestrijden. Blijf je reageren op crises zodra ze zich voordoen.

In de nieuwe benadering creëer je structureel ruimte. Voorkom je dat de beker overloopt. Bouw je veerkracht op zodat het lichaam stress en veranderingen kan opvangen zonder direct in crisis te raken.

Maar goed. Dat is de theorie.

In de praktijk was het heel anders.

Toen ik eindelijk doorhad hoe de beker werkte. Toen ik begreep dat Binky’s beker 85-90% vol was.

Toen ik zag alle belastingsfactoren die zijn beker vulden: droogvoer, vochttekort, additieven, verkeerde voer-timing, bewegingsarmoede, eerdere episodes.

Dacht ik: “Oké, ik ga dit nu aanpakken. Allemaal. Meteen.”

Typisch mij. Super zwart-wit. Of ik ga all-in of all-out, haha.

Dus dat deed ik.

Ik switchte van droogvoer naar natvoer.

Ik kocht alleen nog pure vleessnacks.

Ik veranderde van twee naar vier maaltijden per dag.

Ik plaatste een kattenboom.

Ik speelde twee keer per dag met hem.

Ik zette waterfonteintjes door het hele huis.

Alles tegelijk.

Maar weet je wat er gebeurde?

Binky raakte van slag. Zijn darmen konden het nieuwe voer niet aan (te snelle switch). Hij wist niet wat hij met die kattenboom aan moest. De waterfonteintjes maakten hem eerder nerveus dan nieuwsgierig.

En ik? Ik was overweldigd. Ik wist niet meer wat werkte en wat niet. Want alles veranderde tegelijk.

Toen begreep ik het.

Klein en consistent verslaat groot en sporadisch.

Je hoeft dus niet alles tegelijk te veranderen. Sterker nog, dat werkt meestal niet. En het leidt vaak tot overweldiging en opgeven.

Kleine, consistente veranderingen stapelen op. Vandaag begin je met het verhogen van het vocht. Volgende week elimineer je de additieven. De week erna pas je de voer-timing aan.
Een maand later voeg je omgevingsverrijking toe.

Stap voor stap daalt de beker.

En elke kleine verandering maakt de volgende makkelijker omdat het lichaam al begint te herstellen.

Dit is principe nummer vijf van De Gezonde Marge.

Ja, nummer vijf. Want ik ga ze niet in volgorde vertellen. Dat zou te voorspelbaar zijn. En het leven is niet voorspelbaar, toch? 😉

Maar laat me eerst de andere principes uitleggen. Want die zijn net zo belangrijk.

Principe 1: Gezondheid is geen eindpunt, maar een continu proces.

Gezondheid is geen toestand die je “bereikt” en dan voor altijd hebt. Het is niet iets waar je naartoe werkt en waar je dan klaar mee bent.

Het is een continu proces van balans bewaken. Van belasting in de gaten houden. Van ruimte creëren en behouden.

Je bent nooit “klaar” met gezondheid. Op dezelfde manier waarop je nooit “klaar” bent met ademen of bewegen.

Het is net als met je huis schoonmaken. Je bent nooit echt klaar. En ik weet er alles van, want elke keer als ik vraag aan mn moeder of we langs kunnen komen zegt ze:

“No, ahora no. Tengo que limpiar la casa.” En ik zeg verbaasd: “Otra vez??” Dan begint ze te lachen, haha.

(Voor de mensen die een tolk nodig hebben: “Nee, nu niet. Ik moet het huis schoonmaken.” En ik verbaas me dan omdat ze vorige week hetzelfde zei)

Maar wat je wel kunt hebben, is een systeem dat werkt. Een manier van kijken en handelen die ervoor zorgt dat de beker niet overloopt.

Principe 2: Belasting is cumulatief, niet geïsoleerd.

Eén belastingsfactor in isolatie is zelden het probleem. Het is niet alleen het droogvoer, of alleen de stress, of alleen het overgewicht.

Het is de som van alle belastingsfactoren samen die de beker vult.

Droogvoer plus chronische stress plus overgewicht plus additieven plus bewegingsarmoede… dat is wat de beker vol maakt.

Je kunt niet één ding “fixen” en verwachten dat alles opgelost is. Je moet naar het totaalplaatje kijken. Naar hoe alle factoren samen bijdragen aan de totale belasting.

Het is net als met die vraag: waarom ben je te laat? 

“Door het verkeer.”

Nee, je bent te laat omdat je te laat vertrok, de verkeerde route nam, en onderweg nog koffie ging halen.

Het verkeer was gewoon de druppel.

Principe 3: Symptomen zijn signalen, geen problemen op zichzelf.

Diarree is geen probleem, het is een signaal. Blaasgruis is geen probleem, het is een signaal. Braken, huidproblemen, chronische ontstekingen… het zijn allemaal signalen die hetzelfde vertellen:

“De beker loopt over, de totale belasting is te hoog geworden.”

Symptoombestrijding zwijgt het signaal. Dempt de alarmklok zonder naar de brand te kijken.

Belastingvermindering luistert naar het signaal en pakt de onderliggende oorzaak aan. 

Maakt ruimte zodat het lichaam niet langer hoeft te schreeuwen om aandacht.

Principe 4, 6 en 7 doen we volgende week.

Goed weekend alvast,
Hamist

P.S. Principe 4 vind ik echt belangrijk, want wat ik daar bespreek komt zoooo vaak voor! 

Het heeft weer te maken met die goedbedoelende adviezen op het internet.