Ik was niet altijd een kattenmens.

Ik groeide op met honden. Tarzan, de Hollandse Herder van mijn oma. Bobby, onze Boerenfox. Jack Russels in de familie. Golden Retrievers bij vrienden.

Katten? Die kwamen niet voor in mijn wereld.

Tot december 2015.

Het was drie weken voor Kerst toen mijn toenmalige partner me meenam naar een vriendin die vijf katten had.

Ik zag hoe haar ogen oplichten toen ze Buddha zag – een klein zwart katje, bijna een modelletje.

En ik zag iets anders ook: hoe ze leefde voor dit moment. Hoe dit haar wereld was.

Toen haar vriendin zei dat ze allergisch bleek te zijn voor katten, wist ik wat ik moest doen.

Op 20 december 2015 liep zij door een gang vol rozenblaadjes.

Twee glazen wijn op tafel.

En een kattenbak in de hoek.

"Waarom staat daar een kattenbak?" vroeg ze, confused.

Toen zag ze Buddha onder de tafel vandaan komen.

"Neeeee, dat meen je niet!"

Sindsdien ben ik om.

Het grappige? Buddha had meer affectie met mij dan met haar.

Een half jaar later haalden we een tweede kat uit het asiel: Binky.

Maar ik had geen idee wat ik deed.

Ik was me bewust van de impact van voeding op mensen – ik had zes jaar in de voedings- en supplementenindustrie gewerkt.

Ik wist hoe je gezondheidsklachten kon verminderen door het voedingspatroon te veranderen.

Maar toen het om mijn eigen katten ging?

Ik gaf ze gewoon brokjes.

Jumbo huismerk. Niet te duur. Ze aten het als een malle op.

Buddha sprong op het aanrecht om te controleren of ik genoeg in haar bakje deed.

Binky ging op twee poten staan, krabbend tegen het keukenkastje alsof het allemaal te lang duurde.

Geen minuut later was zijn bakje leeg en liep hij naar Buddha's bakje in de hoop dat zij iets had achtergelaten.

Ik had niet door:

Dat de pH-waarde van mijn katten steeg, een risicofactor voor blaasgruis

Wat de reden was van de opgeblazen buik

Dat bacteriën werden gevoed, wat leidde tot gasvorming

Dat ik bezig was iets op te bouwen dat bijna fataal zou worden

Tot die dag dat mijn appartement naar kattenpis rook.

Die geur is niet te harden. Je weet precies hoe het ruikt.

Ik ging op mijn knieën om te ruiken of één van de katten op mijn hoogpolige vloerkleed had geplast.

Ruik niks.

Ruik niks.

Ruik niks.

Shit.

Het deel onder het tv-meubel was besproeid. Een plek die niet zichtbaar was. Het moest onontdekt blijven.

Typisch katten.

Op dat moment hoorde ik Binky weer naar de kattenbak gaan.

Huh? Hij is net geweest.

Hij ging erin. Direct weer eruit. Begon aan zijn penis te likken. Ging er weer in. Seconde later weer eruit.

Een dag later was hij 18 keer naar de kattenbak geweest.

Ik begreep niet wat er gebeurde, maar diep van binnen wist ik: dit kan niet goed zijn.

Ik belde de dierenarts.

"Kom onmiddellijk," zei ze. "Anders kan het zomaar afgelopen zijn met Binky."

Half geschrokken kreeg ik Binky met moeite in zijn reistas.

15 minuten later zat ik in de wachtkamer.

Diagnose: Blaasgruis.

De dierenarts adviseerde Royal Canin Urinary S/O. Voor altijd.

"De kans is groot dat het anders terugkomt," zei ze.

Ik slikte. Knikte. Nam een zak mee.

Een jaar later was ik terug bij af.

Weer blaasgruis. Ondanks het "juiste" voer.

Dit keer een andere variant.

En toen was ik klaar.

Klaar met niet begrijpen.

Klaar met afhankelijk zijn van wat me werd verteld.

Klaar met reageren op symptomen zonder te snappen waarom ze bleven terugkomen.

Ik kreeg een ingeving:

Als "oervoeding" optimaler is voor het menselijk lichaam – wat ik wist uit mijn werk –

Dan moeten katten toch ook een oervoeding hebben?

Paleo voor katten?

Ik googelde.

En ja.

Natuurlijk.

Het was zo logisch.

Wat aten katten voordat ze huisdieren werden?

Geen brokjes.

Katten zijn strikte carnivoren. Vlees is essentieel om te overleven.

Je hebt het misschien wel eens meegemaakt: je kat komt thuis met een "cadeau."

Veren op de grond.

Cru, maar waar.

Katten zijn jagers. Knaagdieren en vogels zijn hun ontbijt, lunch, diner en toetje.

Maar hoe kan het dan dat we opgroeien met het idee dat brokjes normaal zijn?

Welkom in de wereld van de pet food industrie.

Een industrie die alleen in Europa al een jaaromzet heeft van €20,5 miljard.

Een industrie die grotendeels zelf-gereguleerd is.

In maart 2007 volgde de grootste product recall in de geschiedenis.

Miljoenen eigenaren realiseerden zich: veel claims over "gebalanceerd en voedzaam" waren onjuist.

Verontreinigde rijsteiwitten en tarwegluten uit China veroorzaakten ziekte en dood bij duizenden katten en honden.

En dan de ingrediënten die legaal gebruikt mogen worden als eiwitbron:

Geëuthanaseerde katten en honden

Ziek vee en paarden

Dode dierentuindieren

Vlees ongeschikt voor menselijke consumptie

Toen ik dit ontdekte, wist ik wat me te doen stond.

Ik moest meer leren over kattenvoeding.

Niet afhankelijk zijn van mooi ontworpen verpakkingen.

Niet geloven in misleidende marketingclaims.

Niet voor mijzelf.

Voor mijn katten.

Het zou me niet overkomen dat ze zieker werden door mijn gebrek aan kennis.

Maar er was nog iets.

Iets wat pas later tot me doordrong.

Iets wat dieper ging dan alleen "welk voer moet ik kiezen."

Want toen ik eenmaal begon te begrijpen hoe voeding werkt...

Toen ik de onderzoeken las...

Toen ik de patronen zag...

Besefte ik dat ik de verkeerde vraag had gesteld.

De vraag was niet: "Welk voer voorkomt blaasgruis?"

De vraag was niet: "Wat is het beste merk?"

De vraag was niet eens: "Natvoer of droogvoer?"

De vraag was:

"Waarom kon Binky's lichaam dit niet meer aan?"

En dat antwoord veranderde alles.

Het leerde me kijken op een manier die niemand me ooit had geleerd.

Een manier die niets te maken heeft met symptomen bestrijden.

Maar met ruimte creëren.

Dit is een verhaal over die ruimte.

Over een beker die overloopt.

Over het verschil tussen functioneren en floreren.

En over waarom de gezondheid van je kat minder te maken heeft met voer kiezen...

...en alles met iets dat niemand je ooit heeft verteld.

Als je wilt begrijpen wat ik toen leerde en wat het betekent voor jouw kat dan nodig ik je uit om mijn Manifest te lezen:

De Gezonde Marge: Een Manifest voor Katteneigenaren ≫

Liefst,
Hamist Cornet
Marge-denker