Toen ik probeerde te begrijpen waarom Binky steeds opnieuw blaasgruis kreeg...
Ondanks het "juiste" voer.
Ondanks het volgen van het protocol.
Ondanks alles wat ik probeerde.
Stuitte ik op een metafoor die alles veranderde.
Stel je voor dat het lichaam van je kat een beker is.
Die beker heeft een bepaalde capaciteit.
We noemen dit draagkracht.
Het is de hoeveelheid "belasting" die het lichaam kan verwerken zonder dat er problemen ontstaan.
Elke dag komen er dingen in die beker:
Voeding (natvoer, droogvoer, snacks, toevoegingen)
Vochttekort (vooral bij droogvoer)
Additieven (E-nummers, conserveringsmiddelen, vullers)
Stress (veranderingen, andere katten, geluiden, verhuizen)
Overgewicht (extra belasting op gewrichten, organen, stofwisseling)
Leefomgeving (binnen vs buiten, weinig stimulatie, verveling)
Medische geschiedenis (eerdere klachten, medicatie, chronische aandoeningen)
Leeftijd (oudere katten hebben minder draagkracht)
Al deze dingen zijn belasting.
Zolang de belasting onder de rand van de beker blijft?
Geen probleem.
Het lichaam compenseert.
Het reguleert.
Het herstelt.
Alles lijkt prima.
Je kat eet. Hij speelt. Hij doet alles wat een "gezonde" kat hoort te doen.
Maar wanneer de beker overloopt?
Dan verschijnen de symptomen.
Blaasgruis (zoals bij Binky)
Diarree of verstopping
Braken
Huidproblemen
Nierklachten
Obesitas
Diabetes
Chronische ontstekingen
Het symptoom is niet het probleem.
Het symptoom is het moment waarop de beker overstroomt.
Dit is de waarheid die alles verandert.
En waarom ik – en misschien jij – in een eindeloze cyclus vastzit.
De cyclus waar bijna iedereen in vastzit:
Je kat krijgt een symptoom (blaasgruis, diarree, braken).
↓
Je zoekt naar de oorzaak: "Wat eet hij verkeerd?"
↓
Je leest advies: "Probeer dit voer" of "Schakel over naar dat merk"
↓
Je switcht van voer
↓
Het symptoom verdwijnt (tijdelijk)
↓
Je denkt: probleem opgelost
↓
Drie maanden later: nieuwe symptomen (of hetzelfde keert terug)
↓
Je begint opnieuw...
Waarom blijf je in deze cyclus vastzitten?
Omdat je opereert vanuit een fundamentele misvatting:
"Gezondheid = afwezigheid van symptomen"
Zolang je kat niet overgeven, geen blaasgruis heeft, en gewoon eet...
Dan is alles toch goed?
Nee.
Dit is wat er werkelijk gebeurt:
Het lichaam van je kat compenseert.
Constant.
Onzichtbaar.
De nieren werken harder om vochttekort te compenseren.
De darmen proberen droge, harde korrels te verwerken die nooit hun natuurlijke prooi zouden zijn.
Het immuunsysteem werkt overuren om additieven en vulstoffen te filteren.
Organen gebruiken energie – kostbare energie – om balans te bewaren.
Dit gebeurt allemaal onder de radar.
Je ziet het niet.
Je kat toont het niet.
Totdat de beker overloopt.
Dan pas krijg je het symptoom.
En wat doe je?
Je jaagt op het symptoom.
Je probeert het symptoom te laten verdwijnen.
Je wisselt van voer.
Je probeert medicatie.
Je zoekt naar "de oplossing."
Maar het symptoom is niet het probleem.
Het symptoom is het signaal dat de totale belasting te hoog is geworden.
Laat me je iets laten zien.
Waarom werkt voer X bij de ene kat wel, maar niet bij de andere?
Als voer X "de oorzaak" was van het probleem...
Dan zou elke kat hetzelfde probleem krijgen van voer X.
Maar dat gebeurt niet.
Sommige katten verteren natvoer perfect.
Andere krijgen direct diarree.
Sommige katten kunnen prima droogvoer aan.
Andere ontwikkelen blaasgruis (zoals Binky).
Waarom?
Niet omdat het voer "goed" of "slecht" is.
Maar omdat de ene kat nog ruimte heeft in zijn beker.
En de andere niet.
Dit was Binky's situatie toen ik eenmaal begreep wat er gebeurde:
Belastingsfactor 1: Droogvoer (chronisch vochttekort)
Droogvoer bevat 8-10% vocht
Natuurlijke prooi van een kat: 70% vocht
Binky dronk amper bij (katten hebben een zwakke dorstreflex)
Gevolg: Nieren draaien decennia op tekort
Urine wordt geconcentreerder → kristalvorming → blaasgruis
Belastingsfactor 2: Additieven en vullers
Jumbo huismerk bevatte granen, maïs, E-nummers
Bewaarmiddelen in snacks
Gevolg: Immuunsysteem en lever constant actief
Chronische laaggradige ontsteking
Belastingsfactor 3: Voer-timing
Grote maaltijden 2x per dag
Katten zijn van nature grazers (10-20 kleine maaltijden)
Gevolg: Bloedsuikerpieken en -dalen
Extra stress op alvleesklier
Belastingsfactor 4: Bewegingsarmoede
Binnen-kat in appartement
Weinig verticale ruimte
Weinig jachtgedrag
Gevolg: Chronische stress + geen natuurlijk gedrag
Opgebouwde spanning zonder uitlaatklep
Belastingsfactor 5: Eerdere episodes
Blaasgruis laat littekens achter (letterlijk en figuurlijk)
Blaas is gevoeliger geworden
Gevolg: Lagere drempel voor nieuwe episodes
Minder draagkracht dan voorheen
Binky's beker was al 85-90% vol.
En toen gaf de dierenarts Royal Canin Urinary S/O.
Een voer dat specifiek is ontworpen om de pH te reguleren en kristalvorming te voorkomen.
Op papier de "perfecte oplossing."
Maar hier is wat er gebeurde:
Royal Canin pakte één aspect aan: de pH-waarde.
Het verlaagde de kans op kristalvorming.
Maar het deed niets aan:
Het chronische vochttekort (het was nog steeds droogvoer)
De additieven en vullers
De voer-timing
De bewegingsarmoede
De onderliggende gevoeligheid
De beker was nog steeds 85% vol.
Het voer had alleen één specifieke belastingsfactor aangepakt.
De andere bleven bestaan.
En zes maanden later?
Overflow.
Opnieuw blaasgruis.
Dit is het probleem met symptoomgerichte oplossingen:
Ze behandelen niet de beker.
Ze behandelen de overflow.
Ze proberen de rand van de beker hoger te maken.
Of ze proberen één specifieke belastingsfactor te verlagen.
Maar ze kijken niet naar de totale belasting.
En dat was mijn aha-moment.
De vraag was nooit: "Welk voer voorkomt blaasgruis?"
De vraag was altijd: "Wat vult Binky's beker en hoe krijg ik ruimte gecreëerd?"
En toen ik die vraag stelde, veranderde alles.
Doorgaan naar Deel 3: Functioneren vs Floreren »